هیچ بارانی نمی بارد مگر صفا دهد.
هیچ گلی جوانه نمی زند مگر هدیه شود.
هیچ خاطره ای زنده نمی ماند مگر شیرین باشد.
هیچ لبخندی نیست مگر شادی بیاورد.
وهیچ بهاری نمی اید مگر سال دیگری در پیش باشد.
پس بگذار باران شوق بر زندگی ات ببارد تا روحت را صفا دهد.
گل های عشق در دلت جوانه زنند تا انهارا به دیگران هدیه کنی .
خاطراتت قشنگ باشند تا همواره بیادشان بیاوری.
لبخند بر لبانت نقش بندد تا شادی را بیفشانی.
و بهار بیاید تا بدانی باز هم فر صت بودن هست.....
+ نوشته شده در چهارشنبه دهم فروردین 1390ساعت 22:8  توسط پارسا
|
خوش داشتم که وجود غم آلود خود را به سرپنجه هنرمند تو بسپارم
و تو نِیِ وجودم را با هنرمندی خود بنوازی
و از لابلای زیر و بم تار و پود وجودم،
سرود عشق و آوای تنهایی و آواز بیابان و موسیقی آسمان بشنوی.
میخواستم که غمهای دلم را بر تو بگشایم
و تو «اکسیرْ صفت» غمهای کثیفم را به زیبایی مبدّل کنی
و سوز و گداز دلم را تسکین بخشی....
+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اسفند 1389ساعت 19:55  توسط پارسا
|
کاشانه نه آن است که جمشید بنا کرد
ویرانه نه آن است که فرهاد فرو ریخت
ویرانه دل ماست که با هر نظر دوست
صد بار بنا گشت و هزار بار فرو ریخت
+ نوشته شده در سه شنبه دهم اسفند 1389ساعت 19:35  توسط پارسا
|
The Best product from MICROSOFT
Scroll down
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
""
"
"

No…….!!!!
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
No…….!!!!
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
""
No…….!!!! "
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
""
"
"
"
"
"
"
"
"
No…….!!!!
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
""
"
"
""
"
"
""
"
"
"
It’s a Bill gates product…….
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
""
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
""
""
"
"
"
"
"
"
"
"
بله اين بهترين پروژه مايكروسافت و صاحب آن، يعني بيل گيتس است. اين دختر بيل گيتس يكي از ثروتمند ترين مردان جهان است،
هم زيباست هم خيلي ساده است،نه آرايشي،نه فيس و افاده اي و فقط با يك لباس
معمولی! اگه كسي اونو نشناسه فكر نميكنه كه او دختر بيل گيتس است.
سوال اینجاست:
آیا اگر بیل گیتس ایرانی بود، باز هم می شد دخترش را اینقدر ساده و بی تکلف دید؟ آیا اصلاً می شد دخترش را در میان مردم دید؟ یا...!!!


Bill Gate's daughter :)
+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم آذر 1389ساعت 21:17  توسط پارسا
|
دلا اگر همه بیداد دیدی از مردم
غمگین مباش که دادار دادخواهت بس
نصیب کوردلان است نعمت دنیا
تو چشم رشد و تمیزی همین گناهت بس
چه حاجت است به دعوی عشق بر در دوست
دل شکسته و اشگ روان گواهت بس
به تاج شاهی اگر سرگران توانی بود
گدای درگه میخانه پادشاهت بس
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم بهمن 1388ساعت 23:52  توسط پارسا
|
ما که می از خمره میخانه خوریم
از چه غمه هر دله دیوانه خوریم
ما که خرابیم و بر ابیم و سراب
از چه غمه کافره بیگانه خوریم
غمه دله ما را که خورد
همه خوابندو دله ما همچو دیوانه ها
خود خرابیم و در اندیشهء بیگانه ها
نوری که به میخانه نیاز است به بتخانه حرام است
غمه دله بیگانه مخور یار که خام است
غمه دله ما را که خورد
اری شهر را روزی اگر اب برد
یار را خواب برد
غمه دله ما را که خورد
غم مخور حسرته دیدار مخور
غمه این دشمنه بیدار مخور
غمه دله ما را که خورد
+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم مرداد 1388ساعت 0:3  توسط پارسا
|
از آن زمان که آرزو . چو نقشی از سراب شد
تمام جستجوی دل . سوال بی جواب شد
نرفته کام تشنه ای . به جستجوی چشمه ها
خطوط نقش زندگی . چو نقشه ای بر آّب شد
چه سینه سوز آه ها . که خفته بر لبان ما
هزار گفتنی به لب . اسیر پیچ و تاب شد
نه شور عارفانه ای . نه شوق شاعرانه ای
قرار عاشقانه هم . شتاب در شتاب شد
نه فرصت شکایتی . نه قصه و روایتی
تمام جلوه های جان . چو آرزو به خواب شد
نگاه منتظر به در . نشست و عمر شد به سر
نیامده به خود دگر . که دوره شباب شد
+ نوشته شده در جمعه شانزدهم مرداد 1388ساعت 20:56  توسط پارسا
|
شد ز غمت خانه ی سودا دلم
در طلبت رفت به هرجا دلم
از طلب گوهر پویای عشق
موج زند موج چو دریا دلم
گر نکنی بر دل من رحمتی
وای دلم ، وای دلم ، وا دلم
در طلب زهره رخ ماه رو
می نگرد جانب بالا دلم
روز شد و چادر شب می درد
در پی آن عیش و تماشا دلم
گر نکنی بر دل من رحمتی
وای دلم ، وای دلم ، وا دلم
آه که امروز دلم را چه شد
دوش چه گفته است کسی با دلم
از دل تو در دل من نکته هاست
آه چه ره است از دل تو تا دلم
گر نکنی بر دل من رحمتی
وای دلم ، وای دلم ، وا دل
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم تیر 1388ساعت 17:55  توسط پارسا
|
به پیش روی من تا چشم یاری میکند دریاست
چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست
در این ساحل که من افتاده ام خاموش
غمم دریا دلم تنهاست
وجودم بسته در زنجیر خونین تعلق هاست
خروش موج با من می کند نجوا
که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت
که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت
مرا آن دل که بر دریا زنم نیست
ز پا این بند خونین برکنم نیست
امید آنکه جان خسته ام را
به آن نادیده ساحل افکنم نیست
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم تیر 1388ساعت 9:5  توسط پارسا
|
سين ِ هفتم
|
|
| |
سيب ِ سُرخيست،
|
حسرتا
|
|
| |
که مرا
|
|
| |
نصيب
|
|
| |
ازاين سُفرهی سُنّت
|
|
| |
سروری نيست.
|
شرابي مردافکن در جام ِ هواست،
شگفتا
|
|
| |
که مرا
|
|
| |
بدين مستي
|
|
| |
شوری نيست.
|
سبوی سبزهپوش
|
|
| |
در قاب ِ پنجره ــ
|
آه
|
|
| |
چنان دورم
|
|
| |
که گويي جز نقش ِ بيجاني نيست.
|
و کلامي مهربان
|
|
| |
در نخستين ديدار ِ بامدادی ــ
|
فغان
|
|
| |
که در پس ِ پاسخ و لبخند
|
|
| |
دل ِ خنداني نيست.
|
اما برای آن زمستانها که گذشت
نامي نيست
نامي نيست.
شاملو
چه روزها و چه لحظه ها که گذشتند،چه خنده ها و شادی ها که کردیم
چه خنده ها که نکردیم و چه غصه ها که نخوردیم،
چه لحظه هایی ...
چه اشکهایی... و سال بالاخره تحویل شد...
من ولی هنوز هستم...
و هنوز معتقدم کسی به طرز احمقانه ای مرا تکرار می کند...
و من مسرانه در پی رد بی ستارگی ها هستم...ما باید ستاره داشته باشیم...
راستی،ستاره ی مرا ندیدی؟!...
همیشه لحظه ی تحویل سال در زندگی ما ،لحظه ای ست شگرف!
خانه به تکاپوی عجیبی می افتد و شادی، بی وقفه با ماست...
مدتها بود دلم برای شادی اینچنین؛تنگ شده بود...
خوبم، بهتر از همه ی روزهایی که گذشتند...
حتی نمی بینی منم،یا که غبار پشت سر...
با اینهمه،کاری به جز دوست داشتن بلد نیستم و حرفی ندارم جز تبریک سال نو به دوست و آشنا ، غریبه و پنهان ، باران دیده و ندیده ... 


بوی باران
بوی سبزه
بوی خاک
شاخه های شسته باران خوران خورده پاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگهای سبز بید
عطر نرگس ، رقص باد
نغمه ی شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک می رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار






+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم اسفند 1387ساعت 20:27  توسط پارسا
|